Slow Turning presenteert: Jim Keller
Als gitarist en belangrijkste songwriter van Tommy Tutone is Jim Keller de man achter de bekendste zeven cijfers van de jaren tachtig: “867-5309”. De afgelopen dertig jaar was Keller bovendien een markante mysticus in de muziekindustrie. Hij behartigde de uitgeverij- en managementbelangen van onder anderen Philip Glass en Rufus Wainwright. Hij speelt vaste optredens in Rockwood Music Hall in New York, waar de beste muzikanten van de stad met hem het podium delen. En hij nam vier veelgeprezen soloalbums op vol poëtische teksten en stevige grooves: Sunshine In My Pocket (2009), Soul Candy (2011), Heaven Can Wait (2014) en By No Means (2021).
Zijn nieuwste plaat, Spark & Flame, is een afwijking van de ingetogen intimiteit van zijn recente solowerk. De basistracks werden live opgenomen in een studio in New York, met Keller op gitaar, Adam Minkoff op bas en Yuval Lion op drums. Daarna bouwde Minkoff, componist en multi-instrumentalist, de nummers samen met Keller verder uit met blazers, toetsen, achtergrondzang en gitaaroverdubs. De songs zwellen aan, trekken zich terug en fonkelen als golven onder Kellers doorleefde, rauwe bariton.
Keller zegt: “Ik gaf Adam de sleutels van de Winnebago en zei: ‘Laten we het doen.’ Wat heb ik te verliezen? Als ik in een ruimte muziek maak waar iedereen van moet glimlachen, ikzelf ook, dan doen we iets goed.”
Op zijn 68e kijkt Keller terug op een loopbaan in de muziekwereld van meer dan veertig jaar. Hij brak door als lid van de San Franciscaanse band Tommy Tutone, voor wie hij de Top 40-hits “Angel Say No” en “867-5309/Jenny” schreef. Die laatste groeide uit tot een van de grote powerpopklassiekers van de jaren tachtig.
Na zijn verhuizing naar New York in de jaren negentig legde Keller zijn gitaar neer en stapte hij over naar de zakelijke kant van de industrie. Hij leidde de uitgeverij van Philip Glass en beheerde Glass’ carrière als directeur van Dunvagen Music. In 2005, na tien jaar pauze, pakte hij zijn gitaar weer op en begon hij opnieuw songs te schrijven. “Waarom?”, vroeg Glass hem eens. “Om mijn leven te redden,” antwoordde Keller.
Met een stem die is gerijpt door de jaren en droge teksten die volwassenheid in al haar emotionele complexiteit onderzoeken, klinkt Keller als iemand die de therapeut van Tom Petty had kunnen zijn. Toch weet hij dat een geweldig rock-‘n-rollnummer ergens buiten je hoofd leeft. “Als ik iets kan schrijven dat voor mij werkt en dat ook werkt in een coverband,” vertelde de zanger in een profiel in The New Yorker, “dan zit ik in de hemel.”
Een avond bij Slow Turning met een songwriter die het verhaal van de popmuziek van binnenuit kent. Mis het niet!